1. Przedimka nieokreślnego nie ma; jest tylko określny la, wspólny dla wszystkich rodzajów, przypadków i liczb.
2. Rzeczownik kończy się zawsze na o. Dla utworzenia liczby mnogiej dodaje się końcówkę j. Przypadki są dwa: mianownik (nominativus) i biernik (accusativus); ten ostatni powstaje z mianownika przez dodanie zakończenia n. Resztę przypadków tworzy się za pomocą przyimków, dla dopełniacza (genitivus) - de (od), dla celownika (dativus) - al (do), dla narzędnika (instrumentalis) kun (z) lub inne przyimki odpowiedni do znaczenia. Przykłady: patr,o - ojciec, al patr,o - ojcu, patr,o,n - ojca (biernik), por patr,o,j - dla ojców, patr,o,j,n - ojców (biernik).
3. Przymiotnik zawsze kończy się na a. Przypadki i liczby też same, co dla rzeczownika. Stopień wyższy tworzy się przez dodanie wyrazu pli (więcej), a najwyższy przez dodanie plej (najwięcej); wyraz „niż" tłumaczy się przez ol. Przykład: Pli blanka il neg^o -bielszy od śniegu.
4. Liczebniki główne nie odmieniają się: unu (1), du (2), tri (3), kvar (4), kvin (5), ses (6), sep (7), ok (8), nau' (9), dek (10), cent (100), mil (1000).
Dziesiątki i setki tworzy się przez proste połączenie liczebników. Dla utworzenia liczebników porządkowych dodaje się końcówkę przymiotnika, dla wielorakich - przyrostek -obl, dla ułamkowych - on, dla zbiorowych -op, dla podziałowych - wyraz po. Prócz tego mogą być liczebniki rzeczowne i przysłówkowe. Przykłady:  kvin,cent trid,dek tri = 533; kvar,a czwarty; unu,o - jednostka; du,e - po wtóre, po drugie; tri,obl,a - potrójny, trojaki; kvar,on,o - czwarta część, du,op,e - we dwoje, po kkvin - po pięć.
5. Zaimki osobowe: mi (ja), vi (wy, ty), li (on), s^i (ona), g^i (ono; o rzeczy lub zwierzęciu), si (siebie), ni (my), ili (oni,one), oni (zaimek bezosobowy liczby mnogiej), dzierżawcze tworzy się przez dodanie końcówki przymiotnika. Zaimki odmieniają się jak rzeczowniki. Przykłady: mi,n - mnie (biernik); mi,a - mój.
6. Słowo - czasownik - nie odmienia się przez osoby i liczby (np. mi far,as - ja czynię, la patr,o far,as - ojciec czyni, ili far,as - oni czynią). Formy słowa (czasownika):
a. Czas teraźniejszy ma zakończenie -as (przykład: mi far,as - ja czynię)
B. Czas przeszły - -is ( li far,is - on czynił)
C. Czas przyszły - -os (ili far,os - oni będą czynili)
C^. Tryb warunkowy - -us (s^i far,us - ona czyniłaby)
D. Tryb rozkazujący - -u (far,u - czyń, czyńcie)
E. Tryb bezokoliczny - -i (far,i - czynić)
Imiesłowy (odmienne i nieodmienne):
F. Imiesłów czynny czasu teraźniejszego - -ant (far,ant,a - czyniący, far,ant,e - czyniąc)
G. Imiesłów czynny czasu przeszłego - -int (far,int,a - który uczynił)
G^. Imiesłów czynny czasu przyszłego - -ont (far,ont,a - który uczyni)
H. Imiesłów bierny czasu teraźniejszego - -at (far,at,a - czyniony)
H^. Imiesłów bierny czasu przeszłego - -it (far,it,a - uczyniony)
I. Imiesłów bierny czasu przyszłego - -ot (far,ot,a - mający być uczynionym)
Wszystkie formy strony biernej tworzy się za pomocą odpowiedniej formy słowa (czasownika) esti (być) i imiesłowu biernego czasu teraźniejszego danego czasownika, używa się przy tym przyimka de (np. S^i est,as am,at,a de c^iuj - ona jest kochana przez wszystkich)
7. Przysłówki mają zakończenie -e. Stopniowanie podobne jest do stopniowania przymiotników (np. mia frat,o pli bon,e kant,as ol mi - brat mój lepiej śpiewa ode mnie).
8. Przyimki rządzą wszystkie przypadkiem pierwszym.

1. Każdy wyraz tak się czyta, jak się pisze.
2. Akcent pada zawsze na przedostatnią zgłoskę (sylabę).
3. Wyrazy złożone tworzy się przez proste połączenie wyrazów (główny na końcu), które należy pisać razem, ale oddzielać jeden od drugiego kreską. Końcówki gramatyczne uważane są za samoistne wyrazy. Przykład: vapor,s^ipo (parostatek) - z: vapor - para, s^ip - okręt, o - końcówka rzeczownika.
4. Przy innym przeczącym wyrazie opuszcza się przysłówek przeczący ne (np. mi neniam vid,is - nigdy nie widziałem)
5. Na pytanie „dokąd" wyrazy przybierają końcówkę biernika (np. Tie - tam, w tamtym miejscu; tie,n - tam, do tamtego  miejsca; Varsovi,o,n - do Warszawy).
6. Każdy przyimek ma określone, stałe znaczenie; jeżeli należy użyć przyimka w wypadkach, gdzie wybór jego nie wypływa z natury rzeczy, używany bywa przyimek je, który nie ma samoistnego znaczenia (np. goj,i je tio - cieszyć się z tego; mal,san,a je la okul,o,j - chory na oczy; enu,o je la patr,uj,o - tęsknota za ojczyzną itp. Jasność języka wcale wskutek tego nie szwankuje, albowiem w tym razie wszystkie języki używają jakiegokolwiek przyimka, byle go tylko zwyczaj uświęcił; w języku zaś międzynarodowym sankcja we wszystkich podobnych wypadkach nadana została jednemu tylko przyimkowi je). Zamiast przyimka je używać też można przypadku czwartego (biernika) bez przyimka tam, gdzie nie zachodzi obawa dwuznaczności.
7. Tak zwane wyrazy „cudzoziemskie", tj. takie, które większość języków przyjęła z jednego obcego źródła, nie ulegają w języku międzynarodowym żadnej zmianie, lecz otrzymują tylko pisownię międzynarodową; przy rozmaitych wszakże wyrazach jednego źródłosłowu lepiej używać bez zmiany tylko wyrazu pierwotnego, a inne tworzyć według prawideł języka międzynarodowego (np. teatr,o - teatr, lecz teatralny - teatr,a).
8. Końcówkę rzeczownika i przedimka można opuścić i zastąpić apostrofem  (np. S^iller' zam. S^iller,o; de l'mond,o zamiast de la mond,o)